Carolien

Carolien Amperse

Mijn moeder heeft vroeger voor mij hele fotoalbums volgeplakt. Het begon met het boek van ikke en daarna volgden ringbanden met zwart papier met van die dunne witte velletjes zodat de foto’s niet beschadigden. Naast de foto’s staan korte beschrijvingen met zilveren pen. Zonder ooit te krassen of een foutje te maken. Iedere verjaardag cadeautjes in bed, een taart met kaarsjes om uit te blazen en later ook knutselen op kinderfeestjes met vriendinnetjes. En natuurlijk de vakanties in Nederland of wat verder weg met de auto. Ze zijn me heel dierbaar. Maar het grappige is dat het niet persé de foto’s van mijn verjaardag of de vakantie zijn. Het zijn ook de foto’s van momentjes tussendoor. Zittend op een blauw looppaard in het donkerbruine interieur van het huis waar ik de eerste jaren van mijn leven gewoond heb. Appelflappen verkopen met mijn broertje op de vrijmarkt. Een foto waar ik op het paard van mijn opa mag zitten tijdens het ringrijden. Met de neefjes en nichtjes in een groot fort op het strand dat we samen met onze papa’s hadden gegraven (zij groeven en wij zaten erop tot de golven over de slotgracht sloegen en de berg zand weer in het water verdween). Ze herinneren aan een gevoel, de trots, blijheid, vrijheid en het geluk wat er op die momenten was. En ze laten een persoon zien, mollige beentjes, altijd sabbelend op twee vingertjes, gek op dieren en kleine kinderen. En het leuke is dat ik sommige gezichtsuitdrukkingen nu ook bij mijn dochtertje terug zie.

Tegenwoordig maken we met z’n allen veel meer foto’s dan vroeger. Soms met de camera, vaak met een mobiele telefoon. Alles vastgelegd, maar het meeste verdwijnt in een map op de computer en daar wordt nooit meer naar gekeken. Zo zonde.

Het gezinsleven met (kleine) kinderen is vaak druk en chaotisch en vliegt voorbij. Wat ik doe is de liefde en het geluk van het alledaagse vastleggen. Want het is er altijd, maar vaak zijn we er ons niet van bewust. We zien de gillende peuter die vandaag besluit dat hij geen kleren aan hoeft. Of een eigenwijze kleuter die zo haar eigen optelsom maakt van een paar stiften en het behang in de woonkamer (waar je haar dan vervolgens het liefste achter wil plakken). Op het moment zelf misschien niet helemaal top, maar achteraf altijd een mooi verhaal. En hoe vaak denk jij aan de talloze aaien over de bol, kusjes op de knie en knuffels omdat je zo verschrikkelijk veel van ze houdt? Ik leg het vast zodat je het kunt zien en het tastbaar wordt. Zo wordt een gewone dag in jullie leven een bijzondere herinnering van momenten samen.

error: Content is protected !!